Fyrr í sumar fór ég til tannsa. Væri ekki í frásögur færandi nema að það stóð til með að rótfylla eina tönnina mína.
Ferðin var ekkert sérstaklega skemmtileg. Því eftir að það kom í ljós að fyrstu tvær deyfingarnar voru ekki að hafa tilætlaðan árangur, þá var ákveðið að það þyrfti að deyfa mig beint í taug.
Til þess að hægt sé að deyfa beint í taug, þarf fyrst að komast að henni, með bor.
Þannig eftir að það var borað að tauginni með tilheyrandi sársauka, var nál stungið beint í og deyfður. Það er ógeðslega vont að láta stinga nál í taug.

En allt kom fyrir ekki, mest allur tíminn fór í að laga til rótargöngin og eitthvað, þannig að ekki var nægur tími fyrir rótarfyllingu. Ég fékk því svona tímabundna-fyllingu, og átti tíma í gær þar sem átti að rótfylla.

Sú tímabundna var fjarlægð, og aftur virkaði deyfingin ekki nóg þannig að ég var deyfður í taug. En skárra núna því það þurfti ekki að bora að tauginni. Spenntist bara allur upp eins og það væri verið að gefa mér raflost.
Eftir næstum klukkutíma af veseni gafst tannsi upp, setti aðra tímabundnafyllingu og ætlar að senda mig til annars tannsa, sem á að vera sérfræðingur.

Og sá á ekki tíma fyrr en 14 sept. jibbí, eða þannig.
Þannig að núna er ég með trépinna og bómul fastan í tönninni minni, með smá steypu yfir, og þarf að vera með í heilan mánuð. Og á meðan þarf ég að lifa með því að ef ég bít fast, eða skakkt á tönnina, þá ýtist pinnin eða e-ð á taug, og það er ógeðslega vont!

Urgh!